Stąd ten cytat

 I.

W ostatnich latach dziewiętnastego stulecia nikt zgoła nie uwierzyłby, że świat nasz stanowi przedmiot obserwacji dla istot rozumniejszych niż człowiek, a przy tym równie jak on śmiertelnych.

II.

Błyski z Czerwonej Planety zauważono tej nocy w setkach obserwatoriów. Sytuacja powtórzyła się dobę później, i tak przez dziesięć kolejnych nocy. Nikt na Ziemi nie próbował dociec, dlaczego potem te wybuchy ustały. Być może towarzyszące eksplozjom wyziewy utrudniały Marsjanom życie. 

III.

Przeogromną wyrwę w ziemi, w której spoczywał tajemniczy cylinder, otaczało mniej więcej dwudziestu gapiów. Wygląd owego zagrzebanego w piachu kolosa został już tutaj opisany. Żwir i darń dokoła sprawiały wrażenie okopconych podczas jakiejś wielkiej eksplozji. Upadek Obiektu musiał bez wątpienia wywołać niewielki pożar.

Stąd ten cytat

I.

A gospodarz tej komnaty. Przechadza się wzdłuż ściany, wyraźnie zamyślony. Ma na imię Śmierć.
 Ale nie jakiś tam Śmierć. To Śmierć, którego sfera działania jest... a właściwie wcale nie jest sferą, ale światem Dysku - płaskim, spoczywającym na grzbietach czterech gigantycznych słoni, które stoją na skorupie ogromnego gwiezdnego żółwia, Wielkiego A'Tuina.

II.

Mort zaineresował się kamieniem. Dostrzegł w nim skręcone muszle, relikty pierwszych dni świata, kiedy Stwórca - z nikomu nieznanych powodów - tworzył istoty ze skał.

III.

To znany fakt, że chociaż Śmierć Świata Dysku jest, według włłasnych słów, ANTROPOMORFICZNĄ PERSONIFIKACJĄ, już dawno zrezygnował z używania tradycyjnych, szkieletowych wierzchowców. Zbyt często musiał się zatrzymywać i mocować drutem różne elementy. Teraz jego konie to rumaki z krwi i kości, najczystszej krwi.